Bir kısa hikaye: Hasta

Aylardan haftalardan hatta mevsimlerden bir gün olabilirdi, alt tarafı bir gün işte...Zamansız bir gün...Takvimlerde yoktu böyle bir gün...Koltuğunun altında gözden kaybolmuş bir sayfayı arıyor bir yandan da burnuna kaçan toz kitlelerini burnunu komik denebilecek şekillere getirerek uzaklaştırmaya çalışıyordu.Neden sonra koltuğu hareket ettirmeyi akıl edebilmiş, olduğu yerden kaldırdığı bu kaçak kağıdın havaya bir iyiliksevermişçesine dağıttığı zerreler burnunu gıdıklamış, kimisi de hemencecik koyu renkli bluzuna yapışmıştı.O bunların farkında değildi ancak bu kadar cebelleştiği kağıdı çöp kovasına yollamıştı bile.Bu kağıdın üzerindeki vefalı zerreler onu bir nevi teselli ediyor gibiydi.Kağıdın bu durumdan müteessir olduğunu kim söylemişti.Ya o havadaki zerreler ne olmuştu.Zerreydi işte ne önemi var.
Zaman insanlara verilmiş birer banka hesabının adı olmalı.Herkes onu harcıyor karşılığında para alıyordu.Bu savı yalanladı masadaki diğer kişi.İnsanlar enerji harcayıp buna karşılık kazanıyorlardı.Peki enerjiyi nasıl alıyorlar, dedi.İnsan uyumak dinlenmek için belli bir zaman harcıyor sonrasında enerji kazanıyordu.Ateşi beslemezsen mutlaka sönecektir.Öyleseyse yaşamımızın sürekliliği için zaman gerekli olsa da bir giriş enerjisine ihtiyacımız olmalı.Bunları kağıt düşünmedi, kalem yazmadı, zerrelerin umrunda değildi.Ortada sadece kitaplar vardı.Kitaplar konuşamazlar öyleyse insan olmalı.Hayır o da yoktu.Öyleyse kim bu geveze...Neden ortada yoktu,bunu düşünecek kimse hiç yoktu.
Kapı açıldı toz zerreleri valse kalkmış gibi bir müzikle dans etmeye başlayıp sonra bestenin son bulmasıyla yerlerine oturdular.Görevleri bitmişti şimdilik, bir zerre eski yerine dönmeyi ister miydi yoksa bir insanın burnunu gıdıklamak, bu koskoca sistemi bir şekilde etkilemek onu mutlu eder miydi, bilemezsin dedi.Sen ne bir zerresin ne de bir zaman.Ya insan, insan mısın artık.Masa alevli bir konuşmaya doğru sürükleniyordu herkes bestenin son bulmayacağını sanıyor ama her defasında bitiyordu.Bitiyor muydu?

*****

Bir an gözü raflara takıldı.Bir kitabın sayfaları damlıyor muydu yoksa hayal mi görüyordu?Filmlerdeki gibi gözlerini ovuşturup sonra açarak bakmadı.Tekrar düşünmedi zaten.Yağmur başladı, asma yapraklarından belli belirsiz damlayan suların sesinden anlamıştı.O artık gürül gürül yağan yağmuru duyamayacak kadar sağır olmuştu.Ona küçük damlalar yetiyordu,o mutluydu öyle.Mutlu muydu?
Hatıralarda bir resim çaktı, gülümsedi.Bu küçük sahil şehrinde yağmur hızlanmış, işlek caddede bir binanın kenarında ıslanmamak için bekliyordu ki kayıp şehrin filozof delisi ona doğru yaklaşıp yağmurdan kaçındığı için söylenmişti.O hep korkmuştu yağmurda ıslanmaktan.Bir kere ıslanmıştı ve kalbine yağmur damlaları sızmıştı.O günden sonra ıslanmayı sevmiyordu çünkü ıslandıkça seller oluyor, insanları sürükleyip atıyordu en uzaklara...O unutmayı seçmemişti, onların kalbinde bir evi yoktu ve böylece kayboldular.Çığlıklarını bir dev bir deftere yazıyor, sonra yırtıp yırtıp yutuyordu.O dev zaman oluyor ölüyor, o defterin ciltlerinden bir dev daha doğuyordu.Kalbindeki bu küçücük sahilde deli filozoflar vardı, aklından sürgün edilmişlerdi...
*****
         Devamı Gelecek

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HAYAT GİBİ OYUN: SATRANÇ

Resim
1779 yılında yazdığı bir makalede hayat bir çeşit satranç gibidir der Benjamin Franklin. Peki siz bu fikre katılıyor musunuz? Ben bu fikre katılıyor gibiyim.Süresi belli olmayan bir oyun. Ne zaman biteceğini bilemezsiniz. Bazen bir şeyleri elde etmek için başka bir şeyi feda etmek zorunda kalırsınız. Her zaman ilerleyemezsiniz, bazen geri adım atmak gerekir. Ama her adımınızda düşünmelisiniz. Seçimlerinizi akıllıca yapmalısınız. Stratejik hareket etmelisiniz. Hedefinize ulaşmanın tek bir yolu yoktur. Farklı şeyler deneyebilirsiniz. Yılmadan, usanmadan, sıkılmadan tekrar tekrar denemelisiniz. Çünkü hayattaki gibi olasılıklar sonsuzdur. Her taşın kendine göre bir konumu ve önemi vardır. Tıpkı hiç bir insanın önemsiz olmaması gibi, hiç bir satranç taşı da önemsiz değildir. Bir piyonun bile vezir olma potansiyeli vardır. Katılmadığı noktayı ise yazının sonlarına doğru söyleyeceğim. Şimdi ise oyunun tarihçesine bakalım. Yaklaşık 1500 yıl gibi bir süre önce oynanmaya başlandığı söyleniyor...
Devamı

SATRANÇ ROBOTU :THE TÜRK

Resim
Herkese merhaba  arkadaşlar bu yazımda yine konumuz satranç daha fazla satrançla ilgili yazı istiyorsanız yorumlara yazarsınız bu arada satrançın oynanışı ile ilgili de yazı yazabilirim isterseniz. Şimdi hemen konumuza geçelim. Konumuz başlıktan da anlayabildiğiniz üzere Tarihteki belkide ilk satranç makinesi automaton (the Türk) isimli bu robottan bahsedeceğim. Robotun adının Türk olması sizi yanıltmasın yapan bir Türk değil Kempelen adında bir Macar. Ama makineye bakınca neden Türk dendiği çok rahat anlaşılıyor. O yıllarda Avrupa’da güçlü bir “oryantal merakı” var. Mesela Mozart Mehter’den etkilenip “Türk Marşı”nı bestelemiş. Kempelen de 1770’de böyle bir makine yapmış ve ona “Türk” adını vermiş. Çok ilgi görünce de Avrupa’yı ve hatta Amerika’yı turlamaya başlamış. Çok uzun bir süre kimse bu makinenin nasıl çalıştığını ve rakiplerini nasıl yendiğini anlayamamış. Ama sonra bunun bir kandırmaca olduğu ortaya çıkmış. Aslında makinenin içine gizlenen bir kişi onu yönlendiriyormuş...
Devamı

Bir Kısa Hikaye: Part:2

Bu odanın gördüğü halka açık ağaçlık bir alanda çam ağaçları uzanıyordu, sıra sıra.O çamlardan herhangi birinden bir çıt sesi geldi.Sincaplar mı, kuşlar mı?Hayır, onlar uğramazlar buraya.Öyleyse ne?Ardından bir pat pat sesi.Allah Allah neyin nesi bu böyle, derken bir kozalak salına salına koptuğu çamın dibini bulmuştu bile.Onun tek istediği dünyaya dokunmaktı, bu uğurda çok sevdiği çamdan bile ayrılmıştı.Ilık bir hava merhaba dedi, günün ışıkları giydirdi onu kahvelere.Uzunca bir yıl geçti, o öyle sandı.Çocuk cıvıltıları ve kulağını patlatacakmış gibi küt küt sesleri.Onlar kozalığın misafirleri.Olsun, gelsinler, ben de onları bekliyordum.Ansızın bir çocuğun babasının ayağının altında kaldı.Bir feryat yükseldi,hem babadan hem de kozalaktan ama herkes babayı duyuyordu.Kozalak daha çok açılmıştı.Acı duyuyordu, nedense mutluydu,bir insana dokundu.Artık canına karşılık yapılan anlaşmanın bir tarafı görevini yapmıştı.Ödeme sırası ondaydı, canına karşılık özgürlüğü.Ansızın minicik bir el yan...
Devamı